كاش مي شكفت غنچه ي مهرت به ديدارت
كاش جان من همچون دلم مي شد گرفتارت

كاش مي روفت رود اشكم از چشمه ي چشمم
غبار يادت،دل سنگت تا به درياي ديدارت

كاش تنگ تر مي گرفت دلم را به آغوش
تير زهر آلود عشق چشمان خمارت

كاش باحضور گرمت آتش عشقم زبانه مي كشيد
مي ربود سرماي كم لطفي را ز رخسارت

كاش آتش هجرانت رسم خموشي مي گرفت
با درياي وجودت با گيسوي آبشارت

كاش خزان بي تو بودن پايان مي گرفت
مي شكفت غنچه لبانت،در موسم روي بهارت

كاش اكسير عشق من بر روي بي مهرت مي فتاد
تا خورشيد زر شود ماه روي باوقارت